Yetiştirme yurdundan kabin memurluğuna! ‘Kendime ilişkin diyebileceğim bir yer yoktu’

Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – 1997 Elazığ doğumlu Ayşan Atabey’in hayatı, küçük yaşta tanıştığı zorluklara karşın kurduğu hayallerin peşinden gitmesiyle şekillendi. Yetiştirme yurdunda geçen yıllarını ‘hayatımın en değerli dönüm noktası’ olarak tanımlayan Atabey, o günlerin kendisine sırf barınma değil; disiplin, dayanışma ve güçlü bir karakter kazandırdığını söylüyor. Lakin çocukluk hafızasında en çok yer eden his, bir yere ilişkin olamamak. “Kendime ilişkin diyebileceğim bir yerim yoktu” kelamlarıyla o yılları anlatan Atabey için en büyük eksiklik, bir aileye ilişkin olma hissiydi.

‘SÜREKLİ YER DEĞİŞTİRMEK ÇOCUK YAŞTA AİDİYET EKSİKLİĞİ HİSSETTİRİYOR’

Henüz yedi yaşındayken annesi ve babası ayrıldı. 18 yaşına kadar yetiştirme yurdunda büyüdü. Orada geçirdiği yıllar, hayatının en değerli dönüm noktalarından biri oldu. Zira sırf barınma imkânı değil, tıpkı vakitte disiplin, dayanışma, sorumluluk ve güçlü bir karakter kazanmayı öğrendi. Ayşan’ın çocukluk yıllarından itibaren en büyük hayali kabin memuru olmaktı. Bu nedenle İngilizcesini geliştirmeye, kendini yetiştirmeye ve geleceğe hazırlanmaya kıymet verdi. Üniversite eğitimi devam ederken kabin memurluğu mülakatlarına katıldı ve olumlu sonuç aldı. Daha sonra eğitimine açıktan devam ederek Atatürk Üniversitesi’nden mezun oldu.

“Çocukluk yıllarımdaki her ayrıntısı net hatırlamıyorum fakat hafızamda en çok kalan şey, o devrin hissettirdikleri” diyen Ayşan, “Bir mühlet farklı akrabalarımın yanında kaldım. Kimi vakit on beş gün, kimi vakit üç ay. Daima yer değiştirmek, çocuk yaşta beşere derin bir aidiyet eksikliği hissettiriyor. Kendime ilişkin diyebileceğim bir yerim yoktu. Daha sonrasında yetiştirme yurduna yerleştirildim. O yaşlar, bir çocuğun en çok sevgiye ve itimada gereksinim duyduğu yıllardı. Benim hafızamda kalan en güçlü his, bir aileye ve yuvaya ilişkin olmayı özlemekti” halinde konuştu.

‘YURDA GELDİĞİM BİRİNCİ GÜN KENDİME BİR KELAM VERDİM: PES ETMEYECEKTİM’

Yetiştirme yurdunda büyümenin kendisine, yaşının çok ötesinde bir olgunluk kazandırdığını söyleyen Ayşan, “Hayatın her vakit kolay olmadığını, fakat ne olursa olsun pes etmeden devam etmek gerektiğini öğrendim. Elimizdeki küçük şeylerle memnun olmayı, şükretmeyi ve insanlara anlayışla yaklaşmayı öğrendim. Orada tanıdığım hayat kıssaları bana kimseyi yargılamamayı öğretti. Tahminen çocukken aile sıcaklığını tam manasıyla yaşayamadım. Lakin bu eksiklik, içimde çok büyük bir sevgi biriktirdi. Günün birinde kendi evladıma sevginin en hoş halini yaşatmayı çok isterim” dedi ve ekledi:

“Yurda birinci gittiğim gün kendime bir kelam verdim. Ne olursa olsun pes etmeyecektim. Beni ayakta tutan en büyük motivasyon, bir gün kendi ayakları üzerinde duran, başarılı ve güçlü bir bayan olma hayaliydi. Gelecekte kuracağım huzurlu yuvayı düşünür, bugünün yarınımı belirlemesine müsaade vermemeye çalışırdım. Küçük yaşta kurduğum hayallerin birçok, yaşadıklarımdan izler taşıyordu. En büyük isteğim, ileride kendi çocuğuma benim yaşadığım eksiklikleri yaşatmamak; ona sevgi dolu ve huzurlu bir yuva sunabilmekti. Tıpkı vakitte kendi ayaklarım üzerinde durabileceğim bir mesleğe sahip olmayı hayal ederdim. Çocukluğumdan beri en büyük meslek hayalim ise kabin memurluğuydu. Çocukluğuma dair her şeyi hatırlamasam da bu hayalin nasıl başladığını çok net hatırlıyorum. Gökyüzünde her uçak gördüğümde bir gün onun içinde olmayı hayal ederdim. Uçmak benim için özgürlüğün ve yeni başlangıçların simgesiydi. Üniforma taşıyan insanlara her vakit hayranlık duyardım. Yetiştirme yurduna gelen uçuş gruplarıyla tanıştıktan sonra ise bu hayalim daha da güçlendi. Bir öbür büyük hayalim ise, ileride korunmaya muhtaçlık duyan çocuklara umut olacak bir ömür alanı ve dayanak projesi oluşturabilmekti.”

‘YETİŞTİRME YURDUNDA İNGİLİZCEMİ GELİŞTRİMEK BANA YENİ KAPILAR AÇTI’

“İngilizcemi geliştirmek benim için sırf kabin memurluğu gayeme yaklaşmak değil, kendime yeni kapılar açmak manasına geliyordu” diyen Ayşan, “Dil bilmenin insanı her meslekte bir adım öne taşıdığına inanıyordum. Bugün geriye dönüp baktığımda, insanın kendine yaptığı en bedelli yatırımın bilgiye verdiği emek olduğunu daha âlâ görüyorum. Yetiştirme yurdunda İngilizcemi geliştirmek benim için sadece kabin memurluğu gayeme yaklaşmak değil, kendime yeni kapılar açmak manasına geliyordu. Lisan bilmenin insanı her meslekte bir adım öne taşıdığına inanıyordum. Yurda ziyarete gelen bir uçuş takımındaki kaptan, bu mesleği ne kadar istediğimi görünce bir mütercim tercümandan eğitim almama vesile oldu. Onun bana duyduğu itimat, benim de kendime daha çok inanmamı sağladı. Ben de bu fırsatın değerini bilerek sözler ezberledim, telefonumun lisanını İngilizceye çevirdim ve büyük bir azimle çalıştım. Bugün geriye dönüp baktığımda, insanın kendine yaptığı en pahalı yatırımın bilgiye verdiği emek olduğunu daha yeterli görüyorum” sözlerine yer verdi.

Üniversiteyi kazanmak Ayşan için, yalnızca bir okul kazanmak değil, hayatının tarafını değiştiren değerli bir dönüm noktasıydı. “O devirde eğitimime istekli olarak takviye olan çok değerli bir hanımefendi, dershane masraflarımı karşılayarak bana büyük bir fırsat sundu” diyen Ayşan, “Ben de hem kendi geleceğim için hem de bana duyduğu inancı boşa çıkarmamak ismine büyük emek verdim. Üniversiteyi kazandığımda, hem onun bana olan inancını boşa çıkarmadım hem de birlikte verdiğimiz emeğin karşılıksız kalmadığını görmekten büyük memnunluk duydum” halinde konuştu.

‘BAZEN HAYAT BİR KAPIYI KAPATIRKEN ÖBÜR BİR KAPIYI ARALIYOR’

“Kabin memurluğunu kazandığımı öğrendiğim an, hayatım boyunca unutamayacağım anlardan biriydi” diyen Ayşan, “İlk olarak İzmir’de Dokuz Eylül Üniversitesi’ni kazanmıştım. O periyotta alımlar açılınca mülakatlara katılmak için İstanbul’a gittim ve olumlu maili dersin ortasında aldım. Bu, sırf bir işe kabul edilmek değil; yıllardır kurduğum hayalin gerçeğe dönüşmesiydi. Yetiştirme yurdunda gece gündüz hayalini kurduğum, kendi ayakları üzerinde duran güçlü bir bayan olma yolunda birinci gerçek adımı atmış oldum” dedi ve ekledi:

“Kabin memurluğumun üçüncü yılında dedem verem hastalığına yakalandı. O süreçte hem çalışıp hem de bakımını üstlendim. Zira hayatım boyunca bana takviye olmuş, üzerimde büyük emekleri vardı. Dedemin üç evladı olmasına karşın bakım sürecinde sorumluluk almak istemediler. Bu nedenle tüm yük büyük ölçüde benim omuzlarıma kaldı. Yıkanmasından günlük gereksinimlerine kadar birçok bahiste tek başıma ilgilendim. Fizikî ve duygusal olarak çok sıkıntı bir periyottu. Fakat o günler bana sevginin, vefanın ve fedakârlığın gerçek manasını öğretti. Dedemin şiddetli tedavi süreci sona erip güzelleşmesiyle biraz nefes aldığım devirde, bu defa çalıştığım şirket iflas etti. Pandemi süreciydi ve bölüm durmuştu. Hayatımın en sıkıntı yıllarından biriydi. O günlerde tekrar başlamak, benim için belirsizliğe karşın umudu kaybetmemek manasına geldi. Bazen hayat, bir kapıyı kapatırken diğer bir kapıyı sessizce aralayabiliyor.”

‘YETİŞTİRME YURDUNDA BÜYÜYÜP KABİN MEMURU OLDUĞUM İÇİN AİLESİ BENİ İSTEMEDİ’

“O devir kabin memurluğunda alım olmadığı için İngilizce bilgimin katkısıyla bir restoranda Guest Relations Officer olarak çalışmaya başladım. Salih ise tıpkı yerde Chef de Partie olarak misyon yapıyordu. Tanışmamız da bu süreçte oldu” diyen Ayşan, “Salih’in hayatıma girmesi, hayatımın en karanlık devirlerinden birinde bana umut oldu. Bugün altı yıldır süren çok değerli bir bağlantımız var. Lakin çok üzüldüğüm bir mevzu da var; ailesi, yetiştirme yurdunda büyümüş olmam ve kabin memurluğu yapmış olmam nedeniyle beni kabul etmek istemedi. Alakamızın üçüncü yılında hayatımızın en ağır imtihanını verdik. Salih böbreğini kaybettiğinde hiç düşünmeden donör oldum. Zira sevdiğiniz insanın tekrar hayata tutunmasına vesile olabiliyorsanız, tereddüt etmek aklımdan bile geçmedi” bilgisini paylaştı.

“Salih, hayatıma girdiği için her gün şükrettiğim çok değerli bir insan” diyen Ayşan, “Bana sevgiyi, anlayışı ve gerçek bir bağın ne demek olduğunu hissettirdi. Bu yüzden böbreğimi bağışlama kararı alırken aklımdan geçen tek şey, onun tekrar sıhhatine kavuşmasıydı. Her hafta diyalize bağlı kalmasını izlemek çok ağır bir histi. Ben her seferinde yanında olur, sessizce dua ederdim. Doktorlarımız da bunun bir mucize olduğunu bazen kendi aile tarafından bile bireylerin uyumlu olmadıklarına şahit olduklarını ve bizim bu türlü bir öykümüzün olmasına şahit olduklarından ötürü ne kadar etkilendiklerini ve memnunluklarını bize söz etmişlerdi. Bu kararı hiçbir vakit fedakârlık olarak görmedim. Sevdiğiniz insanın yine hayata tutunmasına vesile olabiliyorsanız, tereddüt etmek aklımdan bile geçmedi” halinde konuştu ve ekledi:

“Onun yine sıhhatine kavuştuğunu görmek benim için tanım edilemez bir mutluluktu. Diyaliz süreci ve nakil sürecimiz bizim için çok güçlü bir süreçti, hiç kimseden maddi-manevi hiçbir dayanak görmedik. Salih’in ailesi beni kabul görmedikleri için ben ona donör olmama karşın hastane ziyaretimize dahi gelmemişti. Bu beni en derinden etkileyen ve üzen bir süreçti. Bütün birikimimizi bu periyotta harcadık ve bir arada maddi açıdan çok zorladığımız günlerimiz, tabanı gördüğümüz bir sürecimiz olmuştu. Elbette tek böbrekle hayalini kurduğum mesleğe devam edemeyeceğimi biliyordum. Lakin eğitimim, İngilizce bilgim ve yine ayağa kalkabileceğime olan inancım vardı. Benim için en kıymetli şey, onun sağlıklı bir halde hayatına devam edebilmesiydi.”

‘NE YAŞARSANIZ YAŞAYIN KENDİNİZİ GELİŞTİRMEKTEN VAZGEÇMEYİN’

Kendini, hayat ne getirirse getirsin yine ayağa kalkmayı bilen bir bayan olarak tanımladığını söyleyen Ayşan, “Vazgeçmeyen, emek veren, kendi ayakları üzerinde duran ve her zorluğu bir güce dönüştürmeyi öğrenmiş biriyim. Birebir vakitte merhameti, empatiyi ve insanlara düzgün gelmeyi önemserim. Şu anda İngilizce bilgimi kullanarak konuttan işlerimi yürütmeye çalışıyor, tıpkı vakitte toplumsal medyada içerik üretmeye başlıyorum. ‘Yetiştirme yurdundan bugünlere’ diyerek hayat öykümü kısım bölüm paylaşmayı ve orada hoş bir seyahat kurmayı hedefliyorum. Takip edip bu seyahate eşlik edecek herkesi memnuniyetle beklerim” dedi ve kelamlarını şöyle sonlandırdı:

“Hayatınızda size sahip çıkan kimse olmasa da içinizde sizi ayağa kaldıracak büyük bir güç var. Evvel kendi değerinize inanın ve kimsenin varlığını tek desteğiniz haline getirmeyin. Zorluklar insanı yorabilir, kırabilir; lakin asla tanımlamaz. Ne yaşarsanız yaşayın, kendinizi geliştirmekten ve yine başlamaktan vazgeçmeyin. Şu an hayalimizdeki maddi özgürlüğümüzü geri kazandığımız, tabanı gördüğümüz vakitlerden kendi mesleğimizle tekrar ayağa kalktığımız, bir hayatı yaşıyoruz. Unutmayın; sizi kurtaracak en güçlü kişi yeniden sizsiniz. Ayağa kalktığınız gün, hayatınız da sizinle birlikte değişmeye başlar.

Kaynak : Milliyet