Yanlış teşhis çocukluğunu kararttı! Yıllar sonra birebir hekimin hayatını kurtardı: ‘Her gece dua ettim’

Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – Bugün Van’da kendi kliniğinde Türkiye’nin dört bir yanından gelen hastaları kabul eden, aile hekimliği uzmanı, akademisyen ve medikal estetik alanında İtalya’da yüksek lisans yapmış Doç. Dr. Dilek Kuşaslan Avcı‘nın meslek seyahati, şimdi beş yaşındayken meskenlerine gelen genç bir tabibi hayranlıkla izlemesiyle başladı. Doç Dr.Dilek Dilek Kuşaslan Avcı, babasının memur olması sebebiyle 2-3 yılda bir çıkan tayinlerle Türkiye’nin pek çok kentinde yaşayarak büyüdü. Tıp yolculuğu 1993’de Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne girmesiyle başladı. Mezun olup evlendikten sonra eş durumu ile birkaç kentte yaşadıktan Dilek, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi’nde Aile Hekimliği ihtisası yaptı. Uzman olunca beş yaşındaki oğlunu eşiyle Van’da bırakarak bir yıl Bitlis Hizan’da mecburi hizmet yaptı. Bitince Van’a gelip üniversitede akademisyen oldu.

2018’ de doçentliğini aldığını söyleyen Dilek, “Bu arada ‘Hastalarıma nasıl daha yararlı olabilirim’ diyerek yıllarca çok farklı üniversitelerde kendi gayretlerimle, halk arasında alternatif tıp denilen ancak bizim Tamamlayıcı Tıp dediğimiz alanda özel eğitimler aldım. Üniversitede tıp öğrencilerine ve asistanlara dersler verdim. En son medikal estetik alanında da kendimi geliştirmek isteyince İtalya’da bu alanda 2 yıl master yaptım. Şimdi 5 yıldır Van’daki muayenehanemde Türkiye’nin her yerinden kaygısına derman arayan hastaları kabul ediyorum” bilgisini paylaştı.

‘GÖZ DOKTORU MUAYENESİNDEN AĞLAYARAK ÇIKTIM’

Bu noktaya gelene kadar hayat onun için farklı şeyler planlamıştı. İlkokul yıllarında okul birincisi olan, bilgi yarışlarında okulunu temsil eden başarılı öğrenci, ortaokula başladığında tahtayı görememeye başladı. Yazılanları seçemiyor, arkadaşlarının defterlerine bakarak not almaya çalışıyordu. Bazen arkadaşları buna müsaade vermiyor, öğretmenler ise gözlüğü olmadığı için onu ön sıraya oturtmuyordu. İmtihanlarda soruları okuyamadığı için ağladığı günler oldu. Öğretmenleri sebep ağladığını anlayamıyor, o ise tahtadaki yazıları göremediğini anlatamıyordu. Ailesi sonunda onu göz tabibine götürdü. Lakin o muayene, hayatının en büyük hayal kırıklıklarından biri oldu. Şimdi 12 yaşındayken çıktığı birinci göz muayenesinde doktor yalnızca en üst sıradaki büyük harfleri okuttu. Daha küçük harfleri göstermeden muayeneyi sonlandırdı ve babasına dönerek, “Gözünde hiçbir şey yok. Bu yaşlarda çocuklar gözlük isteği yapabiliyor” dedi. Muayene odasından ağlayarak çıktı. O günden sonra babası da kızının gözlerinin bozuk olduğuna inanmadı. Dilek Kuşaslan Avcı ise dört yıl boyunca dünyayı bulanık görerek yaşamaya devam etti. Tahtayı göremediği için okul başarısı süratle düştü. Özgüvenini kaybetti. Toplumsal ve girişken kişiliği yerini içine kapanık, mutsuz bir çocuğa bıraktı.

“Ben 5 yaşındayken konutumuza gelen bir tabibi izlememle başladı her şey” diyen Dilek, “O devir babamın memuriyeti sebebiyle Sarıkamış’ta yaşıyorduk. Babaannemin ilerleyen hastalığı sebebiyle yürüyememesi üzerine konutumuza muayeneye bir doktor geldi. Ben o hekimin yaptığı süreçleri kapı arasından merakla izlemekle başladım. Yeni mezun genç bir tabipti, hasta iletişimi, hastaya verdiği moral, evvelce olan o enjektörü hazırlayıp uygulaması beni çok etkilemişti. Ben de o gün doktor olup insanları iyileştiren biri olabilirim diye düşündüğümü hatırlıyorum. Sonrasında birinci ve orta tahsilim sırasında babamın tayinleri sebebiyle yaşadığımız kentlerde 2-3 yılda bir okul değişikliklerim oldu. Her gittiğim okulda bilhassa Kızılay konuluna girmeye, teneffüslerde düşüp yaralanan çocuklara pamuk ve tentürdiyotla gidip pansuman yapmaya başladım. Doktor olup insanlara faydalı olmak üzere bir hayalim vardı” dedi ve ekledi:

“Çok başarılı bir öğrenciydim. O denli ki okullar arası bilgi yarışmalarında okulu ben temsil ediyordum. Lakin ilkokul bitip ortaokula başladığımda uzağı görmekte zorlandığımı fark ettim. Tahtayı göremiyordum, öğretmenlerim tahtaya bir şey yazdığında okuyamıyordum. İki yanımda oturan arkadaşlarımın defterlerine bakarak yazmaya çalışıyordum. Bazen defterlerine bakmama müsaade vermiyorlardı. ‘Of’ deyip defterlerinin üzerine kapanıyorlardı, hayli zorluk yaşıyordum. O nedenle dersi çok yeterli dinleyerek kaçırmamaya uğraş ettiğimi hatırlıyorum. Ders muvaffakiyetim bundan çok berbat etkilendi. İlkokulda okul birincisiyken ders notlarımda süratle düşüşler oldu. Hatta bazen imtihanlarda soruları tahtaya yazdıklarında göremediğim içim sıraya kapanıp ağladığım vakitler, öğretmenimin niçin ağlıyorsun dediğinde tahtayı görebileyim diye beni öğretmen masasına oturttuğu yazılılar oldu. Ön sırada oturmak istesem de boyum kısa değil yahut gözlüğüm yok diye müsaade verilmiyordu, göz tabibine git deniyordu, sınıf çok kalabalıktı, tahminen de 50-60 kişiydi.”

‘BABAM TEŞHİSİ KOYAN DOKTORA İNANMAYIP BAŞKA HASTANELERE DE GÖTÜRDÜ’

“2 yıl sonra İstanbul Şile’ye babamın tayini çıktı ve ben oradaki 2.yılımdayken liseye sıhhat ocağından sıhhat taraması için gelen pratisyen bir doktor ‘Görme kahrı olan var mı’ diye sordu” diye anlatan Dilek, “Parmağımı kaldırdım, oturttu, muayene için astıkları o harflerin hiçbirini görmediğimi anlayınca ‘Sen görmüyorsun’ dedi. ‘Neden doktora gitmedin’ deyince ‘Kimseyi gözlerim bozuk olduğuna inandıramadım’ dedim. Birinci göz muayenemde yaşadıklarımı anlattım. Sınıf öğretmenimi çağırdı, ona durumumu söyledi. O da ‘Babana söyle okula gelsin konuşacağım’ dedi. Ondan sonra babam beni İstanbul’da bir göz hekimine götürdü. Götürürken hâlâ bana inanmıyordu. O doktor 2,5 numara miyop gözlüğü yazınca tabibin yaşlı olup beni yanlış muayene etmiş olabileceğini söyleyerek tıpkı gün öteki bir doktora daha götürdü. O da bakınca doğruladı, ‘Siz geç kalmışsınız, gözleri çok ilerlemiş’ dedi. Dört yıl boyunca tahtayı görememek kendime olan bütün özgüvenimi kaybetmeme sebep oldu. Çok başarılı, çok toplumsal, girişken bir öğrenciyken giderek içine kapanmaya başlayan, mutsuz, depresif bir çocuk oldum” biçiminde konuştu.

İlk gözlüğünü taktığındaki o birinci anı hiç unutamadığını lisana getiren Dilek, “Her şey çok net ve pırıl pırıldı. O an tekrar doğduğumu düşündüm. Çok heyecanlıydım, sevinçten içim kıpır kıpırdı. Hatta o iki saatlik dönüş yolunda otomobilde içimden Allah’a teşekkür edip sevinçten ağladığımı hatırlıyorum. O günü hiç unutamam. Hayatımın dönüm noktalarından biridir, ondan sonra kendime olan özgüvenim ve okul muvaffakiyetim süratle arttı. Bana birinci yanlışsız teşhisi koyan tabip yaşça ileri, meslekte çok deneyimli bir doktordu. İsmini hatırlamıyorum, lakin onu görüp teşekkür etmeyi çok isterdim. Ondan sonra tıpkı gün babam beni o doktora inanmayıp ‘Senin gözlerin sağlamdır’ diyerek Haseki’de bir bayan doktora götürdü. O da gözümün bozuk olduğunu, ilerlediğini onaylamıştı. O iki doktora minnet borçluyum, hayatım onlardan sonra çok daha hoş, yaşanılır oldu. Çünkü ben okula yürürken bazen yanımdan geçenleri tanıyamıyordum artık, karşıdan karşıya geçerken uzaktan gelen arabayı fark edemediğim, tehlike atlattığım oluyordu” bilgisini paylaştı.

‘YILLAR SONRA O DOKTORLA KARŞILAŞMAM ÇOK DEĞİŞİK BİR DUYGUYDU’

“Çocukluktan beri hayalim doktor olmaktı zaten ama bir şeyimin olmadığını söyleyen hekimden sonra bu hususta daha bir istekli oldum” diyen Dilek, “Çünkü göremiyordum ve bu benim her şeyimi, tüm yaşantımı çok olumsuz etkiliyordu. 12 yaşından 15 yaşın sonlarına kadar nerdeyse her gün, her gece güzel bir göz hekimi beni muayene etsin, dermanını bulsun diye dua ederdim. Kendimi doktor olarak hayal ederdim, insanları ayrıntılı bir halde dinleyip muayene ettiğim, hiçbir çocuğu, hiç kimseyi aceleye getirmediğimi, güler yüzlü sıcak bir doktor olarak davrandığımı hayal ederdim. Tek hayalim buydu. Bu hayal beni ayakta tuttu. O süreçte bir doktor olmayı hayal ederken çocuk aklımla bazen, keşke ben bir gün doktor olsam, o göz hekimi da bana muayeneye gelse diye hayaller kurardım. Bir gün gerçekleşebileceğini söyleseler asla inanmazdım” sözlerine yer verdi.

Yıllar sonra tıp eğitimini bitirdiği yaz evlendiğini söyleyen Dilek, “Eşimin misyon yaptığı Denizli Çivril’e gidip orada pratisyen tabip olarak vazifeye başladım. Bir yıl sonra bu sefer eşimin vazifesi sebebiyle tayinimiz, çocukluğumda birinci göz muayenesi olduğum ildeki farklı bir ilçeye çıktı. Hatta eşim bana bu tayin haberini telefonda verince aklımdan o doktor geçti. ‘Hâlâ orda mıdır, çalışıyor mudur’ diye. Aradan uzun yıllar geçmişti. İsmini de bilmiyordum, ancak simasını  az çok hatırlıyordum. O ilçeye eşimle taşındığımızda ilçede hastane yoktu. Sıhhat ocağında ben iki doktor çalışıyorduk. Gece de çalıştığımız için nöbet sistemi yapmıştık. O gün benim sıram değildi. Nöbetçi tabibin ve öbür hekimin ilçede banka olmayınca öteki ilçeye gitmesi gerekiyordu, bana ‘Bakar mısın’ dediler, ‘Olur’ dedim. Sıhhat ocağının bahçesi vardı, kapısının önünde bir sandalyede otururken süratle siyah bir araç geldi. ‘Acil hastamız var’ dediler, bulunduğumuz bölgeye yakın dağlık alandaki bir köy seyahatinde kötüleşip bayılan bir erkek hastaydı, en yakın doktor bizde vardır diye bizim ilçeye getirmişler. Şuuru kapalı haldeki hastayı içeri aldık, sedyeye yatırdık. Acil hipertansif krizdeydi, hayati tehlike yaratabilen riskli bir durumdur. Tansiyonu 300’lerde ve şuur yoktu. Ambulansımız da yoktu, o sırada ilçede olan tek doktordum, damar yolunu açıp gerekli ilaçları dikkatlice verdim. Yavaş yavaş tansiyonunu düşürmeye çalıştım, süratli düşürmekte çok tehlikeli olduğu için çok dikkatli davrandım. Bir müddet sonra hasta kendine gelmeye başlayınca ben rahatladım, tehlikeyi atlattık” dedi ve ekledi:

“Hasta yeterlice ayılınca konuşmaya başladık. Bana ‘Ben de doktorum’ dedi. ‘Ne hekimisiniz, nerede çalışıyorsunuz’ diye sorduğumda, ‘Göz hekimiyim ancak bir müddettir öbür işlerim sebebiyle çalışmıyorum’ dedi. Ben o vakit dikkatlice bakınca ‘Acaba bu kişi o olabilir mi’ diye aklımdan geçirdim. Siması benziyordu. Sonra göz muayenesi olduğum yılı söyledim, diğer göz hekimi o hastanede ‘O yıllarda hiç çalıştı mı’ dedim. Bana uzun yıllar o hastanedeki, hatta o ildeki tek göz hekimi olarak çalıştığını söyleyince bir şok yaşadım. Çok değişik bir histi, çok hüzünlendim, çok şaşkındım, o yıllarda onun yüzünden çektiğim dertleri, yaşadığım acıları hatırladım. Hâlâ sedyede yatıyordu, ona tebessüm ettim ve, ‘Beni 12 yaşımdayken muayene etmiştiniz ve ben sizden o kadar etkilendim ki doktor olmaya karar verdim’  dedim. Çok keyifli oldu. Gerçek öykümü ona anlatmadım, zira o benim hastamdı ve tekrar tansiyonunun yükselmesini istemedim. O düzgünce toparlandıktan sonra taburcu edip gönderdim. Gönderirken doktorluğumu çok beğendiğini, hayatını kurtardığımı söyleyerek bana birkaç kere üst üste teşekkür etti. ‘Bir gereksinimin olursa beni bul’ diyerek telefonunu verdi. Onu hiç aramadım, bir daha da karşılaşmadık. Genç doktor adaylarına ve doktor olmayı hayal edenlere vermek istediğim en kıymetli bildiri şu. Lütfen mesleğinizi sevin, insanları sevin, insanları güzelleştirmeyi sevin. Bu meslek para, statü, saygınlık, iş garantisi için değil, hakikaten sevildiği için yapılması gereken çok özel, sabır gerektiren, meşakkatli bir meslek. Bugün o 12 yaşımdaki halim karşımda olsaydı ona, ‘Çok ıstıraplar yaşadın, ne yaşarsan yaşa insanları sevdin, çok emek harcadın, sonunda başardın, hayallerin gerçek oldu, seninle gurur duyuyorum’ derdim.

Kaynak : Milliyet