Uyandığında hiçbir şey eskisi üzere olmadı! ‘Keşke o motosiklete hiç binmeseydim’
Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – Aslen Mardinli olan Emirhan Beşer, hayatının büyük bir kısmını İstanbul’da geçirmiş. Geçirdiği motosiklet kazasının akabinde aylarca hastanede tedavi gören Emirhan, hayata yine tutunup, karanlığın içinden umutla çıkmış. Emirhan için motosiklet sırf bir araç değildi. Hem tutkusu hem de geçim kaynağıydı. İstanbul trafiğinde rüzgarı yüzünde hissetmek ona özgürlük veriyordu. Üstelik işi de motosiklet kiralama üzerineydi. Hayatının merkezinde motosiklet vardı.
‘Kaza öncesinde, aslında pek çoğumuzun sahip olduğu lakin değerini fakat kaybedince anladığı o ‘sıradan lakin kıymetli’ hayata sahiptim’ diyen Emirhan, “İşim vardı, hayatım bir sistem içerisindeydi. Toplumsal biriydim, arkadaşlarımla uzun uzun sohbet etmekten, kıyı kenarında denizin kokusunu içime çekerek yürümekten çok keyif alırdım. Doğayla baş başa kalmak, hiçbir şey düşünmeden açık havada vakit geçirmek benim en büyük motivasyonumdu. Ayaklarımın beni istediğim yere götürmesinin özgürlüğünü her anımda yaşıyordum. Motosiklet benim için evvel bir hevesle başladı, sonra büyük bir tutkuya dönüştü. İstanbul üzere bir metropolde yaşıyorsanız, o ağır trafikte saatlerce beklemek yerine rüzgarı yüzünüzde hissetmek büyük bir özgürlük üzere geliyor. Mesleğim de motosiklet kiralama üzerine olduğu için motorlar benim yalnızca hobim değil, ekmek teknemdi. Yani hayatımın hem iş hem de keyif kısmında, merkezde duran bir araçtı” biçiminde konuştu.
‘YÜRÜYEMEYECEĞİMİ BİRİNCİ DUYDUĞUMDA ÖLMEK İSTEDİM’
Kazanın olduğu gün her şeyin değiştiğini söyleyen Emirhan, “30 Ağustos 2024, o gün hafızama hiç silinmeyecek bir tarih olarak kazındı. Anadolu Yakası’nda, Pendik istikametinde kendi yolumda ilerliyordum. Sağ şeritteyken asfaltın bozuk olması, o küçücük bir engebe her şeyi değiştirdi. Ön tekerleğim bir anda kaydı ve kendimi yerde buldum. O andan sonrası bende yok. Gözlerimi açtığımda bembeyaz bir hastane odasındaydım. Ameliyat bitmişti. Ayaklarımı hareket ettirmeye çalıştım lakin olmadı. Felç kaldığımı öğrendiğim o an, vakit durdu güya. O günün üzerinden vakit geçse de tesiri hâlâ taze lakin çok şükür ki o şoku atlattım. Artık o günü anlatırken sesim titremiyor, çabamın bir modülü olarak kabul ediyorum” bilgisini paylaştı ve ekledi:
“Doktorlar başucumda toplanıp bacaklarımı oynatmamı beklediklerinde, aslında ben gerçeği hissetmiştim. Teşhis resmi olarak açıklandığında, omurgamdaki kırığın ve hudut hasarının geri dönülemez olduğunu duyduğumda tek bir şey istedim: Ölmek. ‘Neden ben?’ sorusu beynimi kemiriyordu. Artık yürüyemeyecek olmak, bir diğerine gereksinim duyma ihtimali o an hayatta kalma isteğimi elimden almıştı. Eski Emirhan’ın o gün öldüğünü hissetmiştim.”
‘ZİHNİNİN YAP DEDİĞİ ŞEYİ VÜCUDUNUN YAPAMAMASI ÇOK ZOR’
‘Dürüst olmak gerekirse, o güne kadar omurilik felci hakkında hiçbir bilgim yoktu’ diyen Emirhan, “Sadece bir isimden ibaretti benim için. Kazadan sonra bedenimizin aslında ne kadar mucizevi bir sistem olduğunu öğrendim. Beni en çok sarsan, o devasa gövdeyi, koca bacakları yöneten sonların bir saç teli kadar ince olduğunu öğrenmek oldu. İnsanın tüm hayatının, tüm hareket kabiliyetinin o kadar hassas bir ipliğe bağlı olması bana insanın ne kadar kırılgan olduğunu da gösterdi” tabirlerine yer verdi.
Hastane süreci ve fizik tedavi periyodunda kendisini en çok zorlayan şeyin, zihnin ‘yap’ dediği şeyi vücudun yapamamasıyla savaşmak olduğunu lisana getiren Emirhan, “Bacaklarınızı görmenize karşın onları hissetmemek, orada yoklarmış üzere davranmalarıyla yüzleşmek insanı bitiriyor. O antrenmanları yaparken, hiçbir reaksiyon alamadığınız bir bölge için ter dökmek çok büyük bir sabır imtihanı. Ve alışılmış ki hastane ortamı. Ne kadar profesyonel olursa olsun, konutunuzun kokusu, kendi yatağınızın rahatlığı olmadan geçen her gün insanı ruhsal olarak çok zorluyor” formunda konuştu.
‘KEŞKE O MOTOSİKLETE HİÇ BİNMESEYDİM’
‘Düştüğüm o karanlık kuyudan çıkmamı sağlayan şey evvel kendi içimdeki inanç, sonra da ailem ve dostlarımın elleri oldu’ diyen Emirhan, “Psikolojik olarak kendimi toparlamam vakit aldı lakin sevdiklerimin gözündeki o ‘yanındayız’ ışığını gördükçe gücümü topladım. Onların takviyesi benim yakıtım oldu. Bu savaşı yalnızca kendim için değil, beni sevenler için de kazanmam gerektiğini anladım. Şu an hayatımın en büyük mesaisi fizik tedavi. O hareketleri yapabilmek, o fizikî yükün altına girmek anlatılamayacak kadar ağır ve güç. Her sabah o acıyla ve zorlukla yüzleşmek, bedensel sonları zorlamak şu anki hayatımın en kuvvetli kısmı diyebilirim” tabirlerine yer verdi.
Dünyasının büsbütün değiştiğini lisana getiren Emirhan, “Eskiden sıkıntı ettiğim şeylerin ne kadar boş olduğunu gördüm. Sıhhat olmayınca, paranın, malın, mülkün, mesleğin bir gölgeden farkı kalmıyor. Artık ‘en büyük zenginlik sağlık’ kelamını yalnızca söylemiyor, yaşıyorum. Önceliklerim artık huzur, aile sevgisi ve nefes alabildiğim her anın değerini bilmek üzerine şurası. Hayatın size ne getireceğini bilemezsiniz lakin ne getirirse getirsin, iç huzurunuzu muhafazanın yolu olumlu bakmaktan geçiyor. Negatifliğe teslim olursanız, en lüks hayatın içinde bile mutsuz olursunuz. Gücünüzü yüksek tutun, hayata küsmeyin. Ve en değerlisi, ailenizin, sevdiklerinizin değerini yanınızdayken bilin. Para memnunluk getirmez fakat huzurlu bir kalp ve seven bir aile her türlü zorluğun ilacıdır” dedi ve kelamlarını şu sözlerle noktaladı:
“Çok az ‘keşke dediğim şey var lakin en büyüğü şu: Keşke hayatımın hiçbir devrinde o iki tekerleğin üzerine hiç çıkmasaydım diyorum. Motosiklet kullanan gençler, lütfen beni yeterli dinlesinler. Şayet bunu yalnızca bir zevk, bir adrenalin, sürat aracı olarak görüyorsanız, yol yakınken bırakın. Zira hayatınız, bir anlık süratten çok daha bedelli. En ufak bir dikkatsizlik yahut diğerinin yanlışı sizin tüm geleceğinizi çalabilir. Lakin şayet bu sizin işinizse, geçim kaynağınızsa; asla kasksız, müdafaasız yola çıkmayın. ‘Bana bir şey olmaz’ demeyin, zira oldu mu geri dönüşü olmuyor.”
Kaynak : Milliyet
