‘Hemşirelik bırakılmaz’ dediler, arıcı oldu! ‘Vefa borcunu’ ödemek istedi: Ne kadar yanlışsız bir karar verdiğimi görüyorum

Betül Topaklı / Milliyet.com.tr – Adana’nın bir köyünde 1995 yılında dünyaya gelen Nesibe Ataş’ın, çocukluğu maddi imkansızlıklarla geçti. Altı kardeşi olan Nesibe’nin anne ve babası, yaşadıkları tüm zorluklara karşın eğitimin değerine inanıp tüm çocuklarını okuttu. “Çocukluğumu düşündüğümde birinci aklıma gelen şey, maddi imkânlarımızın epeyce kısıtlı olduğudur” diyen Nesibe, “Hatta vakit zaman kendimi hayattan alacaklı üzere hissettiğimi fark ediyorum. Sanırım bugün attığım birçok adımın ve gösterdiğim gayretin arkasında da bu his var” dedi. Çocuklarının eğitimlerine devam etmeleri için Adana merkeze taşınma kararı alan ebeveynler, öteki taraftan da tabiatla iç içe olan arıcılık mesleğini sürdürmeye devam etti. İlkokul, orta ve lise eğitimini Adana’da tamamladıktan sonra Ankara Gazi Üniversitesi Hemşirelik Bölümü’nü kazanan Nesibe’nin, mezuniyetinin akabinde birinci vazife yeri İstanbul oldu. Yaklaşık dört yıl İstanbul’da hemşire olarak çalıştıktan sonra da vazifesine Mersin’de devam etti.

“VERDİĞİM EMEĞİN KARŞILIĞINI ALDIM”

Nesibe, Mersin’de hemşirelik yaparken bir yandan da kendini dijital alanlarda geliştirmek için çeşitli eğitimler aldı. Bu süreçte dijital pazarlama, online ticaret ve sosyal medyayı tesirli kullanma üzere alanlarda yeni yetkinlikler kazandı. “En büyük amacım daha özgür ve huzurlu bir iş hayatı kurmaktı” diyen Nesibe, “Sevdiğim bir işi yapmaya kararlıydım ve bu doğrultuda girişimciliğe adım attım. Bu maksat uğruna bir yıllık fiyatsız müsaademi bile bu sürece ayırdım. Güç ve belirsizliklerle dolu bir periyottu fakat verdiğim emeğin karşılığını aldım” diye konuştu.

HEMŞİRELİKTEN İSTİFA ETTİ

Nesibe, edindiği bilgi ve hünerler sayesinde hemşirelik dışında da başarılı olabileceğini, farklı alanlarda bedel üretebileceğini kendine kanıtladıktan sonra, hemşirelikte geçen sekiz yılın akabinde istifa etme kararı aldı. Tam da bu devirde, ilgi duyduğu dijital girişimcilikle ailesinin yıllardır sürdürdüğü arıcılık mesleğini bir araya getirerek, kendi markası Mapolenn’i kurdu. Aslında genç kızın arıcılığa yönelmesinde iki kıymetli sebep vardı. Birincisi, çocukluğunun içinde geçtiği mesleğe ve ailesine karşı hissettiği vefa borcunu ödemek istemesiydi. İkincisi ise e-ticaret alanında ilerleyerek hemşireliği büsbütün geride bırakıp kendi işini kurma hayalini gerçekleştirmekti.

KENDİ YOLUNU ÇİZMEYİ SEÇTİ

Çevresindeki birçok kişinin, “Hemşirelik bırakılır mı, ne yaptın sen?” diyerek kararını sorguladığını söyleyen Nesibe, “Ancak ben kendi yolumu çizmeyi seçtim. Bugün geriye dönüp baktığımda, verdiğim bu kararın ne kadar hakikat olduğunu görüyor ve yaptığım işten büyük memnunluk duyuyorum” dedi.

“Arıcılığın en güç yanı, ormanda çalıştığımız için elektrik, su ve internet üzere temel imkânların hayli kısıtlı olması. Ancak bence asıl zorluk, bu meslekte üretimin büsbütün tabiat şartlarına bağlı olması. Ne kadar emek verirseniz verin, hava koşulları uygun gitmezse üretim de çıkar da direkt etkileniyor. Bu yüzden arıcılık önemli manada risk barındıran bir meslek. En keyifli yanı ise vaktin büsbütün bize ilişkin olması. Çalışma saatlerimizi de tempomuzu da kendimiz belirliyoruz. Kendi işinin işvereni olmak hakikaten büyük bir özgürlük. Bir arıcının günü, hayli erken başlıyor. Sabahın birinci saatlerinde kalkıp ateşte pişen kahvaltımızı yapıyor, semaverde çayımızı demliyoruz. Akabinde kovanların denetimi, arıların bakımı ve mevsimine nazaran oğul alma üzere işleri yapıyoruz. Hasat periyodunda ise bal sağımı en yoğun mesaimiz oluyor. Günün sonunda da sonraki güne dinç başlayabilmek için erken saatlerde uyuyoruz.”

‘MESLEĞİMİN İZLERİNİ TAŞIYORUM’

“Aslında hemşirelik mesleğiyle arıcılık arasında benim için çok kıymetli bir ortak nokta olan ‘şifa’ var” diyen Nesibe, “Hemşirelikte insanlara sıhhatleri için takviye oluyordum. Bugün ise doğal beslenme ve doğal şifa arayışında olan insanlara bal ve öbür arı eserleri konusunda yanlışsız bilgiler aktararak yardımcı olmaya çalışıyorum. Yani hemşireliği bırakmış olsam da bilgi ve tecrübelerim sayesinde o mesleğin izlerini hâlâ taşıyorum. Bal ve başka arı eserleri epey hassas bir besin kümesi. Hemşirelikten edindiğim sıhhat bilgisi sayesinde insanlara daha şuurlu teklifler sunabiliyor, eserleri gerçek biçimde kullanmaları konusunda onları daha sağlıklı yönlendirebiliyorum. Bu da iki mesleğin aslında birbirini tamamladığını hissettiriyor” halinde konuştu.

‘ÖNCELİĞİM, KALİTE’

Arıcılıkta çıkarın her yıl birebir olmadığını aktaran Nesibe, “Üretim ölçüsü büsbütün tabiat şartlarına bağlı olduğu için kar da hasada nazaran değişkenlik gösteriyor. Bu yüzden ben çıkardan çok kaliteyi muhafazaya odaklanıyorum” diyerek, uzun vadede itimat kazandıran şeyin kaliteli üretim olduğunu lisana getirdi.

“Bal konusunda insanların en büyük telaşlarından biri ‘Acaba şekerli mi?’ sorusu oluyor. Biz bu itimat sıkıntısını en baştan ortadan kaldırmaya çalışıyoruz. Arılarımızı kış aylarında bile, balla besliyoruz. Ayrıyeten koloni bakımında mümkün olduğunca defne yaprağı, portakal kabuğu, kekik ve biberiye üzere doğal bitkilerden faydalanıyoruz. Böylelikle pestisit kalıntısı riskini en aza indirmeyi hedefliyoruz. Emelimiz, gereksiz insani ve yapay müdahalelerden uzak, doğallığını koruyan kaliteli bal üretmek. Bugüne kadar da en büyük sermayemizin müşterilerimizin bize duyduğu itimat olduğuna inanıyoruz.”

‘GÖRÜNDÜĞÜ KADAR KOLAY DEĞİL’

“Arıcılığa başlamak isteyenlere birinci tavsiyem, bu mesleği sahiden severek yapmaları olur” diyen Nesibe, kelamlarına şöyle devam etti: “Çünkü tabiatla iç içe yaşamak dışarıdan göründüğü kadar kolay değil. Kuvvetli hava şartları, belirsizlikler ve yoğun emek gerektiren bir iş. Bu yüzden yalnızca kar için yapılabilecek bir meslek olduğunu düşünmüyorum. İkinci tavsiyem ise kaliteli üretimi her vakit birinci sıraya koymaları. Balın kıymetini evvel üretici muhafazalı. Kısa vadeli yarar yerine dürüst ve kaliteli üretimi tercih ettiklerinde hem tüketicinin itimadını kazanırlar hem de kendi emeklerinin karşılığını uzun vadede alırlar. Sonuçta itimat, arıcılıkta en değerli sermayedir.”

Kaynak : Milliyet