Felç, kanser, beyin kanaması durduramadı! Tabipler ‘yüzde 1’ talih verdi, herkese umut oluyor

Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – Bugün Türkiye’de omurilik felçlilerinin hak gayreti denildiğinde akla gelen birinci isimlerden biri olan Semra Çetinkaya, hayat öyküsünü tüm açıklığıyla anlattı. Onun anlattıkları yalnızca bir hayat hikayesi değil, umut, direnç, sevgi ve yine ayağa kalkmanın mümkün olduğunu gösteren güçlü bir insanlık dersi, niteliğinde.

“Pek çok kişi beni omurilik felçlilerinin hakları için verdiğim çabayla, yıllarca yürüttüğüm toplumsal sorumluluk projeleriyle ya da yaptığım farkındalık çalışmalarıyla tanıyor” diyen Semra, “Ama ben kendimi tanımlarken evvel şunu söylüyorum; ben hayatın bana verdiği her sınavı, diğerlerinin hayatına umut olabilmek için değerlendirmeye çalışan bir beşerim. Hayatımın en büyük öğretmeni anneannemdi. Yedi aylık dünyaya gelmişim. Annem ve babam çalıştıkları için beni anneannem büyüttü. Bugün sahip olduğum bedellerin, hayata bakış açımın ve insan sevgimin temelinde onun bana öğrettikleri var. Anneannem bana daima, ‘Kızım, sana birisi sıkıntısıyla geldiği vakit onu dinle olur mu? O evvel Allah’a gitmiştir. Allah onu sana gönderdi’ derdi” biçiminde konuştu.

‘HAYATIN BİZE KESECEĞİ FATURADAN HABERİMİZ YOKMUŞ’

13 Nisan 1994 yılında geçirdiği kazada 32 yaşında genç bir iş bayanı olan Semra, “İstanbul’un başarılı sigorta acentelerinden birine sahiptim. İşimi çok seviyordum. Adana’da bulunan üç büyük fabrikanın sigortasını yapacaktım. Bir hafta evvel uçakla Adana’ya gitmiş, gerekli görüşmeleri tamamlayıp İstanbul’a dönmüştüm. Aradan bir hafta geçmeden tekrar aradılar. ‘Semra Hanım, ekspert sizi bekliyor. Tekrar Adana’ya gelebilir misiniz?’ dediler. Çabucak uçak bileti almaya gittim. Fakat bütün uçakların grev sebebiyle iptal edildiğini öğrendim. Aslında seyahati ertelemeyi düşündüm. Lakin bana, “Arabayla gidin. Toroslar şu mevsimde çok hoştur, geze geze gidersiniz’ dediler. Biz de yola çıktık. Aracı merhum arkadaşım Ayhan kullanıyordu. Seyahatimiz çok hoş geçiyordu. Bir ara başımı kaldırdığımda otobanda ‘Adana – Mersin’ tabelasını gördüm. Büyük bir heyecanla şirketimi araç telefonuyla arayıp ‘Arkadaşlar merak etmeyin, biz vardık’ dedim” dedi ve ekledi:

“Kısa bir müddet sonra aracımız tekrar durdu. Başımı kaldırdığımda iki polis memurunun yanımıza geldiğini gördüm. Evraklarımızı denetim ettiler. Tam gidecekken emniyet kemerlerimizin takılı olmadığını fark edip ceza yazacaklarını söylediler. Hava çok sıcaktı. Açıkçası emniyet kemeri bizi rahatsız ettiği için takmamıştık. Cezamızı ödedik. Sonra kendi aramızda, ‘Nasıl olsa bedelini peşin ödemiştik’ diye şakalaştık. Oysaki ödediğimiz yalnızca trafik cezasıymış. Hayatın bize keseceği asıl faturadan haberimiz yokmuş. Cezayı ödedikten birkaç dakika sonra alamadığımız o viraja geldik. Aracımız yaklaşık kırk metre aşağıya uçtu. Merhum Ayhan emniyet kemeri takmadığı için sunroof camından dışarı fırladı ve olay yerinde hayatını kaybetti. Ben de emniyet kemeri takılı olmadığı için aracın içinde büyük bir savrulma yaşadım. Omurgam kırıldı. Kazaya birinci koşan beşerler büsbütün düzgün niyetliydi. Fakat birinci yardımı bilmiyorlardı. Boynum sabitlenmeden, kapı açılmadan, açık olan sunroof camından çekilerek araçtan çıkarılmışım. Kaza yerine gelen jandarma, araç telefonundaki son aranan numarayı çevirmiş. Beş dakika evvel ‘Biz vardık’ dediğim şirketime bu defa, ‘Bir meyyit, bir ağır yaralı var’ haberi gitmiş.”

‘BEN NE ZAMAN AYAĞA KALKIP YÜRÜYECEĞİM’

Adana Devlet Hastanesi’nde acil ameliyata alındığını söyleyen Semra, “Omuriliğime batan kemik modülleri temizlenmiş lakin omurgamı sabitlemesi gereken platinler hastanede bulunmadığı için ameliyat tamamlanamamış. Benim çok kıymet verdiğim hocam, tıpkı zamanda sigorta müşterim olan Prof. Dr. Azmi Hamzaoğlu durumu öğrenince epikriz raporumu istemiş. ‘Semra’nın tekrar ameliyat olması gerekiyor. Platin takılmazsa dik oturamaz’ demiş. Hocam ikinci ameliyatımı yaptı ve yoğun bakım sürecim başladı. Sonradan anlattıklarına nazaran yoğun bakımda ara ara gözlerimi açıyor ve daima, ‘Benim bacaklarıma ne oldu? Sebep hissetmiyorum?’ diye soruyormuşum. Bana gerçeği söylemeye kıyamamışlar. Yoğun bakımdan servise çıktığım günü ise çok net hatırlıyorum. Hocam birinci viziteye geldiğinde ona tek bir soru sordum.’ Ben ne vakit ayağa kalkıp, yürüyeceğim?’ Hocam yatağımın kenarına oturdu. Gözleri doluydu. ‘Semra, sen çok ağır bir kaza geçirdin. Omurgan kırıldı, omuriliğin hasar gördü. Omurilik yaralanmaları maalesef bu kadar kolay düzelmiyor. Tekrar yürüme ihtimalin yüzde bir’ dedi. Akabinde ikinci soru olarak Ayhan’ı sordum. Kaybettiğimizi söyleyince, işte o an dünya başıma yıkıldı. ‘Allahım, keşke ben de ölseydim’ dediğimi hatırlıyorum. Ancak bugün geriye dönüp baktığımda o gün aslında hayatım bitmedi. O gün, binlerce insanın hayatına dokunacağım ikinci hayatım başladı” sözlerine yer verdi.

“O periyotta beni hayata bağlayan tek bir şey yoktu” diyen Semra, “Birbirine sıkı sıkıya bağlı birçok sebep vardı. Lakin hepsinin merkezinde iki küçük çocuk duruyordu. Kaza geçirdiğimde oğlum Tolgay ve kızım Tuğba daha çok küçüktü. Hastanede gözümü her açtığımda aklıma evvel onlar geliyordu. Kendim için değil, onlar için ayağa kalkmak istiyordum. Hayatım boyunca daima üretmeyi seven bir insandım. Bir gün hastane odasında kendi kendime şöyle dedim: ‘Semra, ya bu yatakta oturup kaybettiklerini sayacaksın ya da elinde kalanlarla tekrar bir hayat kuracaksın.’ İşte benim gerçek rehabilitasyonum o gün başladı. Elbette çok güç günler yaşadım. Herkes odadan çıktıktan sonra yastığımı gözyaşlarımla ıslattığım günler oldu. Ancak ağladığım kadar düşündüm de. Ben elimde kalanlara tutunmayı seçtim. Kendi kendime daima şunu söyledim: ‘Eğer ben bu acıyı yaşadıysam, bunun bir manası olmalı.’ İşte o fikir beni toplumsal sorumluluk çalışmalarına yönlendirdi. Evvel birinci yardım eğitimleri, sonra ‘İlk Yardımı Bilmiyorsan Dokunma’ projesi, akabinde ‘Emniyet Kemeri Hayat Kurtarır’ seminerleri, akran danışmanlığı, erişilebilirlik mücadeleleri” sözlerine yer verdi.

‘KAZADAN ÖNCE NASIL GİYİNİYORSAM YİNE ÖYLE GİYİNDİM’

“Ben bugün tekerlekli sandalyede yaşıyorsam, bunun iki kıymetli sebebi var” diyen Semra, “Birincisi emniyet kemeri takmamış olmamız. İkincisi ise olay yerinde güzel niyetle fakat bilinçsiz yapılan birinci yardım. Bir trafik kazası bir saniyede olur fakat sonucu bir ömür sürer. Ben bunu yaşayarak öğrendim. 27 yıl boyunca binlerce insanın hayatına tanıklık ettim. Her biri bana farklı bir şey öğretti. Yıllardır hastanelere gidiyorum. Birçoklarının gözlerinde tıpkı soruyu gördüm. ‘Ben şimdi ne yapacağım?’ İlk günlerde kimse geleceği duymak istemiyor. Zira acısı çok taze. Ben de bunu yaşadım ve onlara hepsini anlatıyorum. Tabiplerin bana yüzde bir ihtimal verdiğini, çocuklarımla tekrar hayata tutunmaya çalıştığımı, yıllarca çaba ettiğimi, kanseri, beyin kanamasını. Hepsini anlatıyorum. Şunu bilmenizi isterim ki, bugün yaşadığın acı, ömrünün geri kalanını tanımlamak zorunda değil. Kendine biraz vakit ver. Bir gün sen de dönüp bugüne bakacak ve ‘İyi ki vazgeçmemişim.’ diyeceksin. Ben buna tekraren şahit oldum” bilgisini paylaştı ve ekledi

“O yıllarda tekerlekli sandalye kullanan bayanlar ya hiç görünmüyordu ya da toplum onları daima birebir kalıbın içine koyuyordu. Eski Türk sinemalarındaki üzere, üzerine kareli battaniyesi örtülmüş, hayata küsmüş, yalnızca acınan bir bayan figürü. Ben bunu kabul etmedim. Kaza geçirmeden evvel nasıl giyiniyorsam tekrar o denli giyindim. Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki bazen verdiğim seminerlerden evvel, giydiğim bir elbise, taktığım bir küpe ya da gülümseyen bir fotoğrafım bile bir bayana umut olabiliyormuş.”

‘İLK TABAĞI YIKADIĞIM ANI HİÇ UNUTAMIYORUM’

“Kaza geçirdiğimde 32 yaşındaydım. Kızım Tuğba 11, oğlum Tolgay ise yalnızca 9 yaşındaydı” diyen Semra, “O gün aslında çocuklarım çocukluklarını bıraktılar. Bir anda benim annem ve babam olmak zorunda kaldılar. Etrafımda çok insan vardı. Vakitle herkes kendi hayatına döndü. En son annem kaldı yanımda. O da gün geçtikçe yoruluyordu. ‘Kızım, eşyalarını sat. Gel bizim yanımıza. Sana biz bakalım’ dedi. Tahminen birçok insan bu teklifi hiç düşünmeden kabul ederdi. Fakat bu bana nazaran değildi. Bu çabayı çocuklarımla birlikte tek başıma vermek istiyordum. Kızımdan tencereyi, soğanı ve rendeyi getirmesini rica ettim ve böylelikle 3 kişilik hayatımıza başladık. Üçümüz de aslında ne yaptığımızı bilmiyorduk. Yalnızca hayata tutunmaya çalışıyorduk. Lakin itiraf etmeliyim ki o günlerde çok güç bir insandım. Çocuklar bir şeyi yapamadığında öfkeleniyordum. Aslında onlara değil, çaresizliğime kızıyordum. Elime ne geçerse onlara fırlatıyor, ‘Yapamıyorsunuz, bu iş bu türlü nasıl olacak’ diye bağırıyordum” sözlerine yer verdi.

“Ben çocuklarımdan çocuk olmalarını istemeyi unutmuştum” diyen Semra, “O gün bir karar verdim. Kusursuz olamayabilirdim. Ancak tekrar anne olabilirdim. Bir mühlet sonra birinci tekerlekli sandalyem geldi. En büyük hayalim mutfağıma tekrar girebilmekti. Aylar sonra mutfağıma birinci sefer girdiğimde gördüğüm görüntüyü hiç unutamam. Güya mutfağın içinden fay çizgisi geçmişti. Her şey birbirine karışmıştı. Lavabonun altındaki dolabın kapağını açtım. Tekerlekli sandalyemle olabildiğince yaklaştım. Bulaşıkları tek tek önüme koydular. İlk tabağı yıkadığım anı bugün bile unutamıyorum. O kadar keyifli olmuştum ki. Evvelden bulaşık yıkamaya üşenen ben, o gün dünyanın en keyifli insanıydım. Zira yine kendi başıma bir şeyi başarabilmiştim. İşte o gün tekrar anne olduğumu hissettim” formunda konuştu.

‘BU YOLCULUKTA BAZEN GÜLECEK BAZEN AĞLAYACAKSIN’

Kazadan evvelki Semra’ya bir mektup yazabilseniz ona neler söylerdiniz diye sorduğumuzda, “Aslında bu mektuba 32 yaşındaki kendime değil, evvel yedi yaşındaki Semra’ya sarılarak başlamak isterdim. Sana sıkı sıkıya sarılır, saçlarını okşar ve seni çok lakin çok sevdiğimi söylemek isterim. Önünde upuzun bir seyahat var. Bu seyahatte bazen çok güleceksin, bazen de çok ağlayacaksın. Ancak ne olursa olsun şunu unutma. Hayat bir salıncak üzeredir. Bazen en yukarı çıkarsın, bazen de en aşağı inersin. Kıymetli olan salıncağın hangi noktasında olduğun değil, her düştüğünde yine tutunabilmendir. Kaza sonrası yürüyemeyeceksin. İki çocuğun sana annelik yapacak. Bir bardak su için bile diğerine gereksinim duyacaksın. Hayat sana yalnızca trafik kazasını yaşatmayacak. Kanser olacaksın, mesanen alınacak. Beyin kanaması geçireceksin. Tekraren sınanacaksın. Ancak her imtihandan sonra öteki bir Semra doğacak. Binlerce insanın elinden tutacaksın. Çaresiz annelerin duası olacaksın. Yeni omurilik felci olmuş insanların birinci ümidi olacaksın. Bakım merkezleri kurulmasına öncülük edeceksin. Kanser hastalarının sesi olacaksın. TEDx sahnesinde milyonlara sesleneceksin” dedi ve kelamlarını şöyle sonlandırdı:

“Hayatınız boyunca sizi anlamayan beşerler olacak, küçümseyenler olacak, ‘Yapamazsın’ diyenler olacak. Lakin onlara kızmayın. Zira onlar sizi tanımadan karar verecek. Siz ise kendinizi  anlatmayacaksınız. Hayatınızla karşılık vereceksiniz. Hayat sizi bazen dizlerinin üzerine çöktürecek. Fakat ruhunuz hiçbir vakit yere düşüremeyecek. Bugün geriye dönüp baktığımda bu uzun seyahatte beni ben yapan herkese sonsuz bir minnet duyuyorum. Dualarıyla bana güç veren, ismini bile bilmediğim insanlara. Hatta beni zorlayan, kıran, sınayan insanlara bile. Zira bugün kim olduğumu biraz da onlara borçluyum.”

Kaynak : Milliyet