Almanya’da üniversite hayali kâbusa döndü! Felç geçirdi, akabinde tümör teşhisi aldı

Betül Topaklı / Milliyet.com.tr – Aslı Nur Ayyıldız, 1995 yılında İstanbul’da doğdu. Çocukluğunu renkli ve özgür bir halde geçiren Aslı; toplumsal, geniş bir arkadaş etrafına sahip ve tıpkı vakitte sorumluluk sahibi bir çocuktu. Eğitim hayatı boyunca sınıf birincisi olan Aslı’ya ailesi, ders çalışması ya da ödevlerini yapması konusunda hiçbir vakit baskı kurmadı. Ailesinin kendisini hiçbir mevzuda uyarmasına gerek kalmadığını söyleyen Aslı, “Ben ailenin ‘uslu’ çocuğuydum. Onları memnun etmek için elimden geleni yapardım. Liseyi Cağaloğlu Anadolu Lisesi’nde okudum. Okulda çokça Almanca dersimiz ve Alman öğretmenlerimiz vardı. Alman kültürünü de bu sayede öğreniyorduk. Türkiye’de de birçok nedenden kalmak istemiyordum. Bir yerden sonra ‘Neden Almanya olmasın?’ diye düşünmeye başladım. Mühendislik okumaya karar vermiştim ve Almanya bu bahiste dünyada çok güzel bir pozisyondaydı. Orada düzgün bir eğitim alacağımı düşündüğüm için Almanya’da okumaya karar verdim” dedi. Aslı, Türkiye’den ayrılarak Almanya’da yeni bir hayata başlama sürecini ise şöyle anlattı:

“Almanya’da hayatıma yeni bir fobi eklenmişti: Posta kutumu açmak. Zira devletten gelecek her türlü posta sizin için bir hayat memat problemi haline geliyor. Her an diken üstünde hissediyorsunuz. ‘Ya bir şeyi yanlış yaptıysam, ya kıymetli bir tarihi kaçırdıysam, ya bir ihtar geldiyse?’ diye düşünüyorsunuz. Yepisyeni bir hayat kuruyorsunuz ve kurduğunuz bu hayat, belgelerinize bakan bir iki memurun kararına bağlı hale geliyor. Her an ülkeden gönderilebileceğiniz hissine kapılıyorsunuz. Üniversite esasen güç. Vakit geçtikçe memurlar da sürecin içine dahil oluyor ve üniversitedeki hayatınızı sorgulamaya başlıyorlar. ‘Neden şu kadar kredi aldınız, sebep şu kadar müddette bitirmediniz?’ üzere sorularla karşılaşıyorsunuz. Bir de Almanya’da üniversiteye başlayan herkes eğitimini tamamlayamıyor. Ben inşaat mühendisliği okuyordum ve benim okulumdaki mezuniyet oranı yüzde 13’tü. Yani 100 kişi üniversiteye başlıyorsa sadece 13’ü mezun oluyordu. Almanya’da etrafımdan de gördüğüm kadarıyla insanı en çok yoran maalesef bu iki mevzu oluyor.”

‘HAYATIMIN EN KORKUNÇ İKİ AYIYDI’

Almanya’da Noel tatilinde sekiz günlüğüne Türkiye’ye geldiğini ve dört ay kaldığını anlatan Aslı o günleri, “Kalçamdan yapılan bir iğnenin akabinde iki ay boyunca yatağa bağlı yaşadım. Hayatımın en dehşetli iki ayıydı. Zira yaşadığım durum, tipik bir felçte olduğu üzere sırf hissizlikten ibaret değildi. Her hareketimde dayanılmaz bir acı hissediyordum. Bu süreçte yalnızca sırtüstü yatabiliyor, çok dikkatli bir halde yavaşça sağa ve sola dönebiliyordum. Belden aşağımdaki en küçük titreşim bile büyük bir acıya sebep oluyordu. Sağ bacağımı ise hiç hareket ettiremiyordum. Bana, iyileşsem bile topallayabileceğim söylendi. Üstelik kimse iyileşeceğimin garantisini veremiyordu. Benim için hâlâ sırlarla dolu bir süreç. Tam olarak ne olduğunu kimse anlayamadı. Çok ağır ilaçların yardımıyla hareket yeteneğim yavaş yavaş geri geldi. Her gün biraz daha yürüyerek hastalığı geride bıraktım. Bu süreçte okuldaki imtihan periyodumu de kaçırdım. Bir sonraki devir çok sayıda imtihana girmem gerekiyordu. Üzerimde o denli büyük bir baskı hissediyordum ki o günleri hatırlamak bile istemiyorum” diyerek anlattı.

‘STRESTEN VÜCUDUMDA TÜMÖR OLUŞTU’

Almanya’da kendisine yeni bir hayat kurmaya çalışırken yoğun gerilim yaşadığını ve bu süreçte bedeninde tümör oluştuğunu söyleyen Aslı, “Önce yavaş yavaş omuz ve göğüs ağrılarım başladı. Başlarda günde bir ağrı kesici kullanıyordum, lakin vakitle bu sayı dört ağrı kesiciye çıktı. Ağrı kesiciler artık işe yaramayınca uyku ilaçları kullanmaya başladım. Bu süreçte onlarca doktora gittim ve birçok kere kan testi yaptırdım. Kan değerlerimdeki yüksek sonuçları enfeksiyona bağladılar. Yaşım genç olduğu için de kimsenin aklına tümör ihtimali gelmedi. Vakitle merdiven çıkmak bile benim için azaba dönüştü. Nefes alıyordum ancak aldığım nefes yetmiyordu. Nöral terapi, manuel terapi ve masaj üzere birçok farklı tedavi prosedürü denendi lakin hiçbirisi ağrılarımı dindirmedi. Bu süreç yaklaşık bir yıl devam etti. Lakin hayat siz hastasınız diye durmuyor. Dersler devam ediyor, imtihanlar başlıyordu. Ders çalışmak benim için başlı başına bir azaptı zira kollarım daima ağrıyordu. Sıcak su torbası koyuyor, vakit zaman dışarı çıkıp hava almaya çalışıyordum. Ancak hiçbir şey ağrılarımı geçirmiyordu. Ben tedavi ararken tümörüm de büyümeye devam ediyordu” formunda konuştu.

“Yine de tabiplerden büsbütün ümidimi kesmemiştim. Bir gün İstanbul’dayken bir bayan doktor, yaşadığım ağrıları ciddiye aldı ve beni röntgene yönlendirdi. Röntgen sonucunu birlikte açtığımızda göğsümde büyük bir kitle olduğunu gördük. Bunun üzerine çabucak diğer bir doktor çağırdı ve bir öteki doktora da bildiri attı. Akabinde beni Yedikule Göğüs Hastalıkları Hastanesi’ne yönlendirdiler. Hastanede göğsümde bir tümör olduğunu ve dört gün sonra ameliyat edileceğimi öğrendim. Bunun ‘canavar tümör’ olarak isimlendirilen bir tümör çeşidi olduğunu söylediler. Bu isim, tümörün içinde kemik, diş ve saç üzere dokular bulunmasından kaynaklanıyormuş. Ameliyattan evvel bana ‘Ölebilirsin’ dendiğinde hiç üzülmedim. Bugün geriye dönüp baktığımda o devirde sebep bu türlü hissettiğimi hâlâ tam olarak anlayamıyorum. Sanırım yaşadığım büyük yorgunlukla ilgiliydi. Olanlar beni o kadar yormuştu ki mevt niyeti bile benim için ‘Zaten narkoz altında olacağım, öleceğimin farkında bile olmayacağım’ kanısından öteye geçmiyordu.”

‘ÖNCELİKLE SİNİR SİSTEMİNİZİN SAKİNLEŞMESİ GEREKİYOR’

Aslı, tüm bunları yaşarken bile hayattaki gayeleri konusunda endişelenmeye devam ediyordu. “Bugün yoğun bakımdan çıktım, biraz dinlenmeliyim’ demek yerine, ‘Üniversiteye mail atmalıyım’ diye düşünüyordum. Lakin vakitle hayatım yine yoluna girdikçe yaşadıklarımı düşünüp kıymetlendirme fırsatı buldum. O vakit kendime ‘Ben kimim, ne yapıyorum?’ diye sormaya başladım” diyen genç kız, “Maalesef insan, hayatta kalmaya çalışırken bu fikirlere sahip olamıyor. Öncelikle hudut sisteminizin sakinleşmesi gerekiyor. Ben de o rahatlığı sağlayabildikten sonra hayatımın hakikaten değişik bir yere geldiğini fark ettim. Artık insanların ne düşündüğünü yahut beni nasıl gördüğünü eskisi kadar önemsemiyorum. Zayıflıklarımla, bahtımla, hayattaki yerimle ve sahip olduğum tüm dezavantajlarla barıştım. Şu anda benim için her şeyden evvel gelen şey, sakin bir hudut sistemine sahip olmak. Amaçlarımı de artık bu doğrultuda belirliyorum. Geri kalan her şeyin ise bir biçimde yoluna girdiğine inanıyorum” diyerek, değiştiremeyeceği ne varsa kabul ettiğini ve kendiyle barış içinde yaşamayı öğrendiğini lisana getirdi.

‘ÇOK EĞLENCELİ GÖRÜNEBİLİR AMA CİDDİ BÜROKRATİK YÜK VAR’

“Avrupa’da yaşamak dışarıdan bakıldığında tahminen çok eğlenceli görünebilir. Ancak Avrupa Birliği üyesi bir ülkede yaşamanın beraberinde getirdiği önemli bir bürokratik yük var” diyen Aslı, “Vize ve oturum süreçleri, resmi prosedürler ve belirsizlikler, yeni bir hayata alışmaya çalışırken tıpkı vakitte çaba etmeniz gereken öbür bir alan oluşturuyor. Bütün bunları bir kenara bırakırsak Almanya’ya çok kısa müddette alıştım ve bu ülkeyi sahiden çok sevdim. Buraya geldiğim için memnunum” dedi.

YAŞADIKLARI SONRASI GENÇLERİ UYARDI

Hastalığının tedavini edildiğini ve şu anda sıhhat durumunun çok düzgün olduğunu anlatan Aslı, üniversite için Almanya’ya gitmeye hazırlanan gençlere şu tavsiyelerde bulundu:

“Öncelikle oturup hakikaten ‘Ben bunu sebep yapmak istiyorum?’ diye düşünmelerini tavsiye ederim. Yalnızca etrafınızdaki beşerler bu türlü yaptığı için, daha uygun bir gelecek beklentisiyle ya da diğerlerinin sizden beklediği bir hayatı yaşamak için bu türlü büyük bir karar vermeyin. Bilhassa kısım seçerken kendinize ‘Eğer bu dünyada büsbütün yapayalnız olsaydım ve kimsenin ne düşündüğünü önemsemek zorunda olmasaydım, yeniden bu kısmı seçer miydim?’ diye sorun. Zira sonunda o hayatı yaşayacak olan sizsiniz. İnsanların beklentileri değişiyor, kurallar değişiyor ve seçimlerinizi siz yaşıyorsunuz. Hayat nitekim çok kısa. Bu yüzden insanın kendisini neyin memnun ettiğini bulması ve mümkün olduğunca o yönde ilerlemesi gerektiğine inanıyorum.”

Kaynak : Milliyet