Kemoterapi koltuğunda elinden tığını bırakmadı! ‘İlk öğrendiğimde dünyam başıma yıkıldı’
Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – 1990 yılında Almanya’da doğan Derya Durukan, 2011 yılında evlilik nedeniyle Türkiye’ye taşındı. Mesleği diş tabibi asistanlığı olmasına karşın Türkiye’de hiç bu alanda çalışmadı. Bugün çekme karavan satışı yaptığı bir ofisi bulunan Durukan, tıpkı vakitte hobileriyle ilgili toplumsal medya içerikleri üretiyor ve workshoplar düzenliyor. Lakin onun kıssasını sıradan bir muvaffakiyet hikayesinden ayıran en değerli ayrıntı, ağır bir hastalık sürecini üretimle dönüştürmüş olması.
‘Hastalığımı, birinci öğrendiğim an dünyam başıma yıkıldı diyebilirim’ diyen Derya, “Oğlum o vakit 4 yaşındaydı ve olur da başaramazsam bensiz ne yapardı. Hekimim sonuçlarımı açıklarken çabucak kemoterapiyle başlamamız gerekiyor demişti. Buna kendimi alıştırmam 2 günümü aldı. Sonraki güne Pet çekimi randevusu ayarlandı orada beklerken resmen kendimi tokatladım ve dedim ki toparlan bunu başaracağız. Çok şükür bedenimde bir yayılım (metastaz) yoktu. Biyopsi alınırken göğsümün 3 farklı yerinden modül alındığı için hekimim raporda lenf nodundan modül alındığını zannedip koltuk altımda bir ıstırap olduğunu düşündü. Diğer meslektaşına danışırken aksila ( yani koltuk altı) sözünü duyunca yanlış anlaşılma olduğunu fark ettim. Ve koltuk altımdan kesim alınmadığını söyledim. Hal bu türlü olunca birinci ameliyata alınabildim. Aksisi olsaydı evvel kemoterapi ile başlanacaktı” biçiminde konuştu.
‘DIŞARIDAN BAKILINCA EN ÇOK GÖRÜNEN ŞEY SAÇLARINIZIN OLMAMASI’
Genel olarak sıkıntı bir süreç ve uzun bir tedavi olduğunu lisana getiren Derya, “Ameliyatların zorluğunu 10 gün içerisinde unuttum diyebilirim. Kemoterapilerin tesiri hele ki birinci tedavi, beni çok sarsmıştı. Beynim bulanıklaştı 10 gün boyunca yataktan nasıl çıktığımı yemek yediğimi vs çok hatırlayamadım. Zira ben daima enerjik bir yapıda olduğum için genelde beni yatarak göremezdiniz. Yataklara fikir ruhsal olarak da çok etkiliyordu. Ve tabi saçlarımın dökülmesi. Çok acılar çekiyorsunuz tahminen lakin dışardan bakıldığında en çok görünen şey saçlarınızın olmaması” dedi ve örgüyle tanışmasını şu sözlerle anlattı:
“Örgüyü birinci oğluma gebe kalmadan 1-2 sene evvel kendi kendime YouTube’dan İspanyolca anlatımlı görüntüler izleyerek öğrendim. Pandemi devrinde Makrome yapıp sipariş almaya başlamıştım. 6 ay sonrasında hastalığımı öğrenince sipariş almayı bıraktım. Kollarına dikkat et çok kullanma diyenlerde oldu ancak ben 3. kemoterapiden sonra öbür seansları eğlenceli hale getirmeye başladım. Yanımda ipim tığım boya kalemlerim ve mandalalarım hiç eksik olmadı. Bugün hala o devir ördüğüm rengarenk eserlere baktığımda asla makus bir anı üzere hatırlamıyorum. Kusur bana uzun saatler orada oturup ilaç almak ve bir şeyler üretmek daha da güç veriyordu.”
‘HER İLMEK BİR TERAPİ ÜZEREYDİ DİYEBLİRİM’
‘Örgü benim için hem bir terapi hem de hobi’ diyen Derya, “Çok yorgun olduğum anlarda bile 2 sıra ördüğümde ya da bir motif tamamladığımda ne kadar rahatladığımı hissediyorum. Ve örgüyle çok çeşitli alanlarda bir şeyler üretmenin hazzı çok diğer. Benim için üretmek=görev tamamlamak (başarı hissi) yahut işe yaradığımı hissetmek. Birinci örgü yaptığımda, hoş şeyler yapabildiğimi görünce çok memnunluk olmuştum. Tahminen kusursuz değildi lakin benim kendi yaptığım bir eserdi sonuçta. Bir sakinlik geliyor fikirler gelip geçiyor bir yandan ilmeklere odaklanıyorum bir yandan gevşediğimi fark ediyorum. Her ilmek bir terapi diyebilirim. Birde ben tanımlara birebir uyan biri de değilim, illaki kendi versiyonumu katacağım” bilgisini paylaştı.
‘Uzun bir süreç olduğu için inişli çıkışlı günlerim oldu kesinlikle’ diyen Derya, “Ama hobilerim haricinde beni çok hoş destekleyen ailem ve arkadaşlarım beni hiç yalnız bırakmadılar. Sınıfta kalanlar da oldu sonuçta bu yalnızca benim imtihanım değildi. Annem Almanya’da yaşıyordu bana ve oğluma takviye olmak için birinci 3 ay yanımda kaldı. Ve sonrasında Türkiye’ye temelli dönüş yaptı. Eşim her manada o kadar dayanak çıktı ki bana çok üzüldüğü için 2 sene boyunca mide meseleleri yaşadı. Onlara daima siz benim T-Hücrelerimsiniz diyordum. T hücreleri, T lenfositler, timus bezinde olgunlaşan, adaptif (kazanılmış) bağışıklık sisteminin temel yapı taşı olan ve enfekte yahut kanserli hücreleri yok eden beyaz kan hücreleridir. Beden savunmasında direkt savaşçı yahut başka hücreleri yönlendiren yardımcılar olarak misyon alırlar” halinde konuştu.
‘ARTIK DEĞİŞTİREMEYECEĞİM ŞEYLERE TAKILMIYORUM VE BİR İLMEK DAHA ÖRÜYORUM’
‘Duygusal olarak çok hassas bir imal var’ diyen Derya, “Bence hastalık bana olumlu taraftan çok şey kattı tahminen birebir vakitte örgü sayesinde desteklenmiş olabilir. Artık değiştiremeyeceğim şeylere takılmıyorum mesela. Herkesin bakış açısı farklı diyorum ve bir ilmek daha örüyorum. Tedavilerim ve ikinci mastektomi ameliyatım sonrasında halk eğitimin sunduğu kurslara yazıldım. Ve orada maneviyatı çok yüksek hoş bir arkadaş kümesi ile tanıştım onların astrolog bir arkadaşı bana doğum haritama bakıp şunu söyledi. Makrome yapan bireyler haritasında kuvvetli süreçleri var ise daha kolay tahlile ulaştırırlar gökyüzünün şiddetli transitlerinden etkilenmezler ve var olan sorunu cümbüşe dönüştürüp çözebilirler. Haritandan gezegenlerin açısında dijital platform alanında kendini söz etme yeteneğin var şayet bunu mesleksel alanda yapmak istiyorsan sistem destekliyor” dedi ve ekledi:
“Bunun üzerine evvel ne demek istediğini anlamamıştım. Ama bundan 2 yıl sonra tek başıma hiç tanımadığım 18 kişi ile Fas seyahatine katıldım. Oradaki edindiğim dostluklar baki ve beni tanıyıp öykümü dinleyince onlar da ‘bu kadar renkli bir kişiliksin ve yeteneklerin çok fazla, bunu neden toplumsal medyaya taşımıyorsun’ dediler. Ben de kapalı olan hesabımı herkese açık olarak değiştirdim. Hiç tanımadığım insanların bile genel olarak hoş geri dönüşleri beni çok motive ediyor. Orada bir yerde 1 bireye bile örnek olup bende başarabilirim dedirtebiliyorsam ne keyifli bana. Birinin kalbine dokunmak bana huzur veriyor.”
‘BEN DE BIRAKTIĞI HASARLARA HAYATTA KALABİLMENİN LÜTFU GÖZÜYLE BAKIYORUM’
‘Herkesin başına makûs şeyler gelebiliyor lakin ne olursa olsun hayat yaşamaya değer’ diyen Derya, “İmkanın ne olursa olsun aradığımız o memnunluk aslında içimizde ve kimseye bağlı değil. Ben hastalıkla ve o tek başıma katıldığım seyahatle birlikte çok şey öğrendiğimi düşünüyorum. Dünya uçsuz bucaksız ve gezip görülmeye kıymet. Her kültür her tecrübe beni kendi benliğime bir adım daha yaklaştırıyor. Her günümüze şükürler olsun. Yanlış anlaşılmasın lakin hastalığıma asla makus olarak bakmıyorum. Allah’a neden ben diye de sormadım. Aldım kabul ettim ve birebir formda uğurladım. Hayatta hiç bir şey kalıcı değildir. Her an her şey olabilir. Ancak bugün bu bakış açısına sahipsem bu hastalığım sayesinde diyebilirim” dedi ve kelamlarını şöyle sonlandırdı:
“Çok sıkıntı süreçler olsa da uygun taraflarından bakmaya çalışın, tedavinin bıraktığı yan tesirler ağır da olsa. Benim de bana bıraktığı hasarları var ancak ona da hayatta kalabilmenin bir lütfu gözüyle bakıyorum. Ve geçiyor, çok şükür ki geçiyor ve size öğrettikleri inanın sizi yeni benliğinize götürüyor. Onun haricinde sevdiğiniz şeylerle meşgul olmaya çalışın. Anın tadını çıkartın. Sevdiğiniz şeyler ve beşerler ile çevreleyin kendinizi. Toksik münasebetlerden uzak durun. Her şeyin başı sıhhat.”
Kaynak : Milliyet
