2 kuzuyla başlayıp 70 küçükbaşa çıkardı! ’40 anaç hayvan 250 bin TL kâr bırakıyor’
Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – Furkan Aşık (23), ilkokul ve ortaokulu köyünde tamamladıktan sonra ilçede mobilya ve iç yer tasarımı eğitimi aldı. Lise sonrası bir müddet Balıkesir merkezde fabrikada çalışırken üniversite imtihanına hazırlandı. Akabinde Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Gölhisar Meslek Yüksekokulu Mimari Onarım Bölümü’nü kazandı. Lakin onun aklında daima köyüne dönmek ve hayvancılık yapmak vardı.
“Üniversitedeyken saçlarımı uzatmış ve küpe takıp üslubumu değiştirmiştim” diyen Furkan, “Toplumumuz bu usul yeniliklere açık olmadığı için köye geldikten sonra saçı uzun küpesi var gibisinden konuşuldu. Koyun gütmeye başladıktan sonraysa ‘küpeli çoban’ diye anılmaya başlandı. Toplumumuzun bilakis ailem, küpeye yahut saçıma karışmadıkları için usulümü değiştirme ihtiyacı de duymadım. Artık lakabım ‘küpeli çoban’ olmuştu. Hayvancılık yapan akraba, tanıdıklarımız, köy halkı ve de ilçede dahi küpeli çoban olarak anılmaya başlandı. Bu durum beni rahatsızlıktan çok kendimi halka kazandırdığım için ve etrafımda bu türlü bir ün kazandığım için memnun ediyor. Bu lakabı çok benimsedim. Aslında insanların bu lakabı takmış olması birinci başlarda yadırgadıkları içindi. Hatta küçümsedikleri için bu lakap takıldı, lakin benim için bu artık bir muvaffakiyet kıssası. O yüzden bu halde tanınmaktan çok memnunum” formunda konuştu.
’14 YAŞIMDAN BU YANA MEVSİMLİK TARIM EMEKÇİSİ OLARAK ÇALIŞIYORUM’
“Çobanlık yapmayı lise yıllarından başa koymuştum ve aslında kendime lisedeyken iki tane kuzu alıp hayvancılığa başlamıştım” diyen Furkan, “14 yaşımdan bu yana mevsimlik tarım çalışanı olarak çalışıyordum. 17 yaşıma geldiğimde tarladan kazandığım parayla ve üzerine staj paramı ekleyip kendime iki tane kuzu almıştım. Hayvancılık yapmak istediğimi söylediğimde ailem bu hususa hiç sıcak bakmıyordu, ben ise hayvancılık yapma konusunda çok kararlıydım. Liseyi bitirdikten sonra ailem bu fikrime takviye olmadığından ötürü Balıkesir merkeze taşınmıştım. Bir yıl kadar Balıkesir’de yaşadım daha sonra üniversiteyi yerleştim. Bu süreçte fikrim hiç değişmedi” dedi ve ekledi:
“Hayvancılık yapmak istiyor ve bu mevzuda araştırmalar yapıyordum. Üniversitedeyken ailemden ve yakın etrafımdan aldığım reaksiyonun tam zıddını hocalarımdan aldım. Hayvancılık yapmak istediğimi ve köyüme dönmek istediğimi söyledim. Hayvancılığın şuurlu yapıldığında çok yararlı bir iş olduğunu ve teknoloji ile birlikte yapıldığında iş gücünün daha az olacağından bahseden hocalarım çok dayanak oldular. Hocalarım ile fikir alışverişi yaptık. Okul müdürümüz ile bir arada araştırmalar yapıp alanda da birebir araştırma yaparak çok hoş bilgiler edinip tecrübeler yaşadık. Hayvancılık yapıyor olmamda kıymetli hocaların emeği çok büyük. Kardeşlerim zati destekliyordu, sonrasında daima birlikte ailemi ikna ettik. Lise yıllarımda aldığım iki tane dişi kuzuyla hayvancılığa birinci adımımı atmış bulundum. Üniversitedeyken ailem hayvanlarıma bakıyordu ve toplam 25 tane koyunum olmuştu. Köyüme dönüp 25 tane koyunla hayvancılığa başladım şu an da ise 70 tane hayvanım var.”
‘İNSANLAR DAİMA HEVESİMİ KIRMAYA ÇALIŞTI ANCAK BEN BIKMADAN DEVAM ETTİM’
Köyde yaşamanın kendisi için büsbütün bir tercih olduğunu lisana getiren Furkan, “Bazen düşünüyorum da, tercihten fazla bir mecburilik olsaydı bu kadar keyifli olamazdım herhalde. Üniversitedeyken çok çeşitli işlerde çalıştım, bu süreçte yapmak istediğim iş muhakkak hayvancılıktı. İnsan sevmediği bir işte ne memnun olabilir ne de randıman alabilir. Benim buradaki en büyük motivasyonum sevdiğim işi yapıyor olmak. Gün içerisinde ne kadar yorulursam da başımı yastığa koyduğumda, başım çok rahat. Öbür bir kişinin buyruğunda olmaktansa kendi işimin işvereni olmak en güzeli” bilgisini paylaştı.
“Olumlu ve olumsuz çok tenkit aldım” diyen Furkan, “’Okudu bir şey olamadı, hayvancılık mı yapılır, aslında para kazandırmıyor, çok sıkıntı bir iş’ üzere tenkitler aldım. Beşerler hevesimi kırmaya çalıştı ben ise bıkmadan kendimi açıklamaya devam ettim. Bu işin teknoloji ile birlikte yapılarak daha verimli ve sürdürülebilir bir meslek hale gelmesinin ve daha çıkarlı, kolay bir iş olması gerektiğini açıkladım. Zira dünya değişiyor, teknoloji ilerliyor bizlerin de kendimizi geliştirmemiz lazım” tabirlerine yer verdi.
’40 ANAÇ HAYVAN 200 – 250 BİN TL KÂR BIRAKABİLİR’
“Çobanlık mesleği bilgisiz insanların yapacağı sıkıntı ve son deva olarak düşünülen bir meslek” diyen Furkan, “Bunun sebebi ise büsbütün bilgisizlik. Bir çoban hem hayvanların bakımını ve beslenmesini hem ilaç ve tedavisini hem de doğum süreçlerini takip etmeli. Merada bir hayvan hasta olduğunda hiç kimseye muhtaçlık olmadan kendisi hayvanını tedavi edebilmeli yahut bir doğumda kimseye muhtaçlığı olmadan bunu tek başına gerçekleştirebilmeli. Şayet çoban bunları yapamazsa, ortada sürü kalmaz. Şu an küçükbaş işi karlı bir iş. Balıkesir kuzusu patentli bir eser. Ben de kuzu yetiştiriyorum ve çok şükür kazanıyorum. Kar sarfiyat hesabı yapmak işletmeye nazaran değişir. Fakat ben samanımı, arpamı kendim üretiyorum ve büsbütün meraya dayalı bir hayvancılık yapıyorum. Gözetici hekimlik, ilaç ve aşılar çok değerli ve muhakkak atlanmaması gereken bir husus. Yemi toplu halde dönemlik alıp depoluyorum uygun oluyor böylelikle. Yıl sonu masrafı çıkınca çok hoş kar bırakıyor hayvancılık ve üretim yapmak. 40 anaç hayvandan ortalama 200 – 250 bin TL kâr bırakan bir iş. Tabi bu sayı işletmeye ve masraflara nazaran değişir” halinde konuştu.
“Yeni tanıştığım birisine işimi söylediğimde inanamıyor” diyen Furkan, “Bunun sebebi kimi vakit benim usulüm, kimi vakit yaşım, kimi vakitse bu işin zorluğundan kaynaklı. ‘Başka iş bulamadın mı?’ diye başlayan sorular alıyorum. Tam aksisi işte bu benim arayıp bulduğum bir iş. Lakin biraz sohbet ilerleyince işin aslını anlatınca bakış açıları değişiyor. Hayvancılığın ne kadar emek, bilgi ve sorumluluk istediğini görünce birden fazla kişi hürmet duymaya başlıyor. Ve sonunda çok hoş tebrik iletisi alıyorum. ‘Helal olsun ben olsam yapamazdım’ diyenler oluyor” dedi ve ekledi:
“Gençlerin köye bu kadar önyargılı olmamaları gerekiyor. Köy denince insanların aklına tek gelen şey, toplumsal hayatı olmayan, yalnızca hayatı işten ibaret olan bir kesim. Aslında tam karşıtı, artık teknoloji ve makineleşme var. Bu insanların iş gücünü ortadan kaldırmasa da en aza indiriyor. Yani babalarımızın, dedelerimizin yaptığı hayvancılıkla şu an bizim yaptığımız hayvancılığın ortasında dağlar kadar fark var. Tahminen ileride tarlaları, toprağı robotlar sürecek. Artık periyot bu periyot, bu yüzden gelecek köylerde. Ben köyde yaşayıp hayvancılık yapıyorum fakat canımın istediği vakit tatile de gezmeye de gidebiliyorum.”
‘ŞEHİR HAYATINI HİÇ ÖZLEMİYORUM’
“Bizler sabah erken saatte uyanıyoruz ve birinci işimiz de hayvanlarımıza bakmak olur” diyen Furkan, “Kimimiz ineklerle kimimiz ise koyunlarla ilgileniriz. Ahırlarda işimiz bittikten sonra meskene gelip ailecek kahvaltı yaparız. Daha sonra, ben hayvanları çıkartırım. Annem ve babam da gün içerisindeki konut işlerini ve ahırda yapılması gerekenleri yapar. Şayet tarlada iş varsa tarlaya masraf, ben akşamüzeri meradan döndüğümde tekrar bir işbirliği içinde ahırdaki hayvanlara bakarız. Ben koyunlarımı sağarım, annem ve babam inekleri. Bizim gün içerisinde birinci işimiz de son işimiz de ahırda olur. Akşam yemeğinden sonra kimi vakit dinlenip ailemle vakit geçiririm kimi vakitse arkadaşlarımla gezmeye çıkarım. Bu süreci ailemle çok düzgün yönetebiliyoruz. Birbirimizi dinlendirebiliyor ve birbirimize yardım ediyoruz. Bu da bizim için çok büyük iş kolaylığı oluyor, ki bence olması gereken de budur” bilgisini paylaştı.
Doğayla iç içe olmanın kendisine en başta huzur ve sabır kazandırdığını lisana getiren Furkan, “Şehirdeki karmaşadan uzak olunca insanın başı daha rahat oluyor, fikirleri daha netleşiyor. Birebir vakitte, sorumluluk hissimi artırıyor; zira her gün canlılarla ilgileniyorsun. Müşahede yeteneğimi geliştiriyor, hayvanı, havayı, doğayı uygun okumayı öğreniyorsun. Dayanıklılık kazandırıyor, her koşulda çalışmayı öğreniyorsun. Bir de en kıymetlisi, tabiat beşere gerçek hayatı öğretiyor. Her şeyin bir vakti olduğunu, emeğin karşılığını sabırla aldığını anlıyorsun. Elhasıl tabiatla iç içe olmak yalnızca bir ömür biçimi değil, insanı hem ruhen hem de karakter olarak geliştiren bir okul gibi” dedi ve ekledi:
“Şehir hayatını hiç özlemiyorum. Zira benim ilişkin olduğum yer burası. Daha öncesinden kentte yaşamamış olsaydım, kente karşı daima bir merakım, hasretim olacaktı. Lakin daha öncesinden kent hayatında yaşadım, denedim, gördüm. Kent hayatı bana nazaran değil ki zati kırsalda yaşıyorum diye hiç kente gitmiyor değilim. Gereksinimim olduğunda kente gidip gereksinimini gideriyor, alışverişimi yapıyor ve gezme fırsatı buluyorum.”
“Eğer genç arkadaşlarıma örnek olabiliyorsam ne memnun bana” diyen Furkan sözlerini, “Çünkü ben de köye dönmeden evvel çok fazla insan ile tanışıp müşavere fırsatı buldum. Bu bana ilham ve cüret oldu. Sizler de araştırın, öğrenin ve eğitimler alın. Bu işi biz gençler daha şuurlu yapalım. Bilgiye, teknolojiye dayalı bir sistem üzerine hayvancılık yapalım. İnsanların ne düşündüğü değerli değil, değerli olan sevdiğimiz işi yapmamız ve yanlışsız halde yapmamızdır. Toplumun ön yargısını yıkacak olan da bizleriz zira gelecek üretmektir ve geleceğimiz için üretmeliyiz” şeklinde sonlandırdı.
Kaynak : Milliyet
