Yapılan kapsamlı bir araştırma, insanlarda öpüşmenin, büyük maymunlardaki tımar etme davranışlarından sevginin sembolik bir ifadesi olarak evrimleşmiş olabileceğini öne sürdü. Bir süre önce gerçekleştirilen başka bir çalışma, öpüşmenin köklü bir eylem olduğunu ortaya koymuş ve bu eylemin yaklaşık 4,500 yıl önce Mezopotamya’da ortaya çıkmış olabileceğini saptamıştı.

Günümüz Irak ve Suriye’sinde, Fırat ve Dicle nehirleri arasında yaşayan erken insan kültürlerinden çıkarılan binlerce kil tablette, bu dönemlerde öpüşmenin romantik bir yakınlaşmanın parçası olarak görüldüğü ortaya çıkmıştır. Öpüşme eyleminin kökenleri üzerine kapsamlı araştırmalar yapılsa da, insanların bu şekilde sevgi iletişimine nasıl başladığı hala tartışma konusu olmaya devam ediyor.

Bu tartışmalara yönelik bir teoriye göre, öpüşme, bakıcıların yavruları önceden çiğnenmiş yiyeceklerle beslediği ön çiğneme veya öpücükle besleme gibi besleyici bakım davranışlarından evrimleşmiş olabilir. Diğer bir teori ise, öpüşmenin potansiyel eşlerin sağlıklı olup olmadıklarını belirlemek için birbirlerini ağızdan tatmaları ve örneklemeleriyle gelişen bir uyumluluk testi olarak evrimleştiğini ileri sürmektedir.

‘Tımar Edenin Son Öpücüğü’

Evolutionary Anthropology dergisinde yayımlanan yeni çalışmada, bilim insanları insanlardaki bu davranışın köklerini araştırmak amacıyla mevcut hipotezleri kapsamlı bir şekilde gözden geçirdi. Ayrıca, insanlardaki öpüşme biçimleri ve işlev açısından hayvanlar dünyasındaki benzer davranışlar da incelendi. Araştırmacılar, tüylü maymunlarda görülen tımar eyleminin, çıkıntılı dudaklar ve hafif emme hareketleri içerdiğini öne sürdü.

İnsanlar, evrimsel süreç içerisinde daha az vücut kıllarına sahip olacak şekilde değişirken, bilim insanları, tımar edenin son öpücüğü olarak adlandırdıkları bu son eylemin, hijyenik bir önemi kalmadan körelmiş bir eylem olarak varlık gösterdiğini iddia etti. Çalışmada, çıkıntılı dudaklar ve emme içeren bu eylemin, modern insan öpüşmesinin bağlamını ve işlevini yansıttığı belirtildi.

“Büyük maymun sosyal davranışı, öpüşmenin, tımar edenin çıkıntılı dudaklarla tımar edilenin kürkünü veya derisini emerek kalıntıları veya bir paraziti yakaladığı tımar nöbetinin korunmuş son ağız teması aşaması olabileceğini düşündürmektedir” şeklinde bir ifade çalışmada yer aldı. Araştırmada, bir zamanlar yakın sosyal bağları sağlamlaştırmak ve güçlendirmek için zaman ve emek harcanan bu eylemin, tımar edenin öpücüğünün bir güven ve bağlılık sembolüne dönüşene kadar kademeli olarak sürdürüldüğü dile getirildi.

Bu teori çerçevesinde, bilim insanları, öpüşmenin insan-maymun ataları arasında, ağaçlardan uzakta yerde önemli ölçüde zaman geçirmeye başladıklarında yerleştiğini düşünmektedirler. Araştırmacılar, bunun ancak antik iklim değişikliğinin ekolojiyi ormanlık habitatlardan daha kuru ve açık alanlara doğru kaydırmasından sonra gerçekleşmiş olabileceğini aktardılar.

The post Öpüşmenin Evrimi: Tımar Davranışlarından Romantik İletişime first appeared on Lütfiye - Bir Kadın Sitesi.

Dikkatsiz sürücülerle veya çevredeki insanların tuhaf davranışlarıyla karşılaştığımızda, sıkça “Ay dolunayda!” ifadesini duyarız. Bu yaygın inanış, antik Yunan döneminden Roma’ya kadar uzanan köklü bir geleneğin sonucudur. Aristoteles’ten Plinius’a kadar birçok antik düşünür, Ay’ın etkisinin su üzerindeki gelgitlerle bağlantılı olduğunu varsayıyorlardı; çünkü insan vücudunun da büyük ölçüde sudan oluştuğuna inanıyorlardı. Ancak modern bilim, bu tür inançları temelsiz bulmaktadır.

Çeşitli araştırmalar, Dolunay dönemlerinde cinayet, intihar ve psikiyatrik acil durumların artışıyla ilgili bir ilişki bulamamıştır. Örneğin, Finlandiya’da yapılan bir çalışma, aksine Dolunay zamanlarında cinayet oranlarının düştüğünü ortaya koymuştur. Bu durum, insanların zihnindeki Dolunay algısına dair önemli bir çelişkidir.

Bu inançların kökeni nereden geliyor?

Belki de atalarımızın, Ay’ın döngülerinin uyku düzenini etkileyebileceği ve ruh hallerini değiştirebileceğine dair gözlemleri ile ilgilidir. Ancak, bu inançların devam etmesi, yanıltıcı bir doğrulama yanlılığından kaynaklanıyor olabilir; çünkü çoğumuz Dolunay sırasında yaşanan ilginç olayları daha fazla hatırlıyoruz.

• Dünyanın dört bir yanındaki yerli kültürler, Ay’a büyük bir manevi anlam yüklemektedir.
• İlk Yerli Amerikalılar, Ay’ın gelgitleri düzenlediğine ve Dolunayların zamanı takip etmede önemli olduğuna inanıyorlardı.
• Astrolojide de Ay, ruh hallerinin belirleyicisi olarak görülmekte ve Ay burcunun doğum haritasındaki rolü, duygusal durumlarımızı anlamamıza yardımcı olmaktadır.

Sonuç olarak, bilim, Ay’ın efsanelerini çürütmüş olsa da, insanların bu mistik varlıkla kurduğu bağ devam etmektedir. Belki de Dolunay’da kendimizi sorgulamak veya yeni niyetler belirlemek, Ay’ın enerjisiyle uyumlu bilinçli davranışlar geliştirmek için bir fırsat sunmaktadır.

The post Dolunay ve İnsan Davranışları: İnançlar ve Gerçekler first appeared on Lütfiye - Bir Kadın Sitesi.